समानीतः पद्भ्यां मणिमुकुरतामम्बरमणि- र्भयादास्यादन्तःस्तिमितकिरणश्रेणिमसृणः। दधाति त्वद्वक्त्रंप्रतिफलनमश्रान्तविकचं निरातङ्कं चन्द्रान्निजहृदयपङ्केरुहमिव॥
samānītaḥ padbhyāṁ maṇi-mukuratām ambara-maṇir bhayād āsyād antaḥ-stimita-kiraṇa-śrēṇim asṛṇaḥ। dadhāti tvad-vaktraṁ pratiphalanam aśrānta-vikacaṁ nirātaṅkaṁ candrān nija-hṛdaya-paṅkēruham iva॥
Translation
The sky-jewel moon, brought by your feet to a jewel-mirror state, with smooth, still rays from fear of your face, holds your untiringly blooming face’s reflection, fearless, like its heart-lotus.
Word by word
- samānītaḥ
- brought
- padbhyāṁ
- by feet
- maṇi-mukuratām
- jewel-mirror state
- ambara-maṇiḥ
- sky-jewel (moon)
- bhayāt
- from fear
- āsyāt
- from face
- antaḥ-stimita
- inwardly still
- kiraṇa-śrēṇim
- ray-series
- asṛṇaḥ
- smooth
- dadhāti
- holds
- tvat-vaktraṁ
- your face
- pratiphalanam
- reflection
- aśrānta
- untiring
- vikacaṁ
- blooming
- nirātaṅkaṁ
- fearless
- candrāt
- than moon
- nija-hṛdaya
- own heart
- paṅkēruham
- lotus
- iva
- like
Meaning
The moon (ambara-maṇiḥ), fearing the Goddess’s radiant face (āsyāt bhayāt), becomes a mirror (maṇi-mukuratām) reflecting her blooming beauty (tvad-vaktraṁ pratiphalanam vikacaṁ). Its rays still (antaḥ-stimita-kiraṇa-śrēṇim), it resembles a heart-lotus (nija-hṛdaya-paṅkēruham). In Śrīvidyā, her face outshines cosmic luminaries. The verse reflects Shakta devotion, praising her face’s supremacy.