Verse 101

समानीतः पद्भ्यां मणिमुकुरतामम्बरमणि- र्भयादास्यादन्तःस्तिमितकिरणश्रेणिमसृणः। दधाति त्वद्वक्त्रंप्रतिफलनमश्रान्तविकचं निरातङ्कं चन्द्रान्निजहृदयपङ्केरुहमिव॥

samānītaḥ padbhyāṁ maṇi-mukuratām ambara-maṇir bhayād āsyād antaḥ-stimita-kiraṇa-śrēṇim asṛṇaḥ। dadhāti tvad-vaktraṁ pratiphalanam aśrānta-vikacaṁ nirātaṅkaṁ candrān nija-hṛdaya-paṅkēruham iva॥

Translation

The sky-jewel moon, brought by your feet to a jewel-mirror state, with smooth, still rays from fear of your face, holds your untiringly blooming face’s reflection, fearless, like its heart-lotus.

Word by word

samānītaḥ
brought
padbhyāṁ
by feet
maṇi-mukuratām
jewel-mirror state
ambara-maṇiḥ
sky-jewel (moon)
bhayāt
from fear
āsyāt
from face
antaḥ-stimita
inwardly still
kiraṇa-śrēṇim
ray-series
asṛṇaḥ
smooth
dadhāti
holds
tvat-vaktraṁ
your face
pratiphalanam
reflection
aśrānta
untiring
vikacaṁ
blooming
nirātaṅkaṁ
fearless
candrāt
than moon
nija-hṛdaya
own heart
paṅkēruham
lotus
iva
like

Meaning

The moon (ambara-maṇiḥ), fearing the Goddess’s radiant face (āsyāt bhayāt), becomes a mirror (maṇi-mukuratām) reflecting her blooming beauty (tvad-vaktraṁ pratiphalanam vikacaṁ). Its rays still (antaḥ-stimita-kiraṇa-śrēṇim), it resembles a heart-lotus (nija-hṛdaya-paṅkēruham). In Śrīvidyā, her face outshines cosmic luminaries. The verse reflects Shakta devotion, praising her face’s supremacy.